Poljopriveda i stočarstvo tradicionalne su privredne aktivnosti stanovnika kolašinskog kraja. Prirodna bogatstva uputila su i na eksploataciju i zaštitu šuma, razvijanje industrijskih kapaciteta za preradu drveta-rezanje oblovine, proizvodnju građevinskog materijala od drveta,parketa, za impregrisanje željezničkih pragova i PTT-stubova, hemijsku zaštitu drveta... Fabrika alumunijsko-čelične užadi posluje kao dio podgoričkog Aluminijskog kombinata, a uz sve to razvijene su i određene saobraćajne i trgovinske djelatnosti.
Kao glavna razvojna šansa, turizam je, međutim, sve više zastupljen kao osnovna poslovno-privredna preokupacija ljudi u Kolašinu i okolini jer ih na to upućuju prirodna svojstva ovog područja kao i saobraćajnice koje su ga učinile pristupačnim za goste koji dolaze željezničkim, avio, autobuskim ili sopstvenim automobilskim prevozom. Tome u prilog ide i okolnost da su ovdje udareni temelji još u decenijama između dva svjetska rata kada su, u danima ljetnjih žega, blagodeti kolašinskog kraja počeli da koriste gosti iz primorskih i drugih užarenih gradova.
Uslovi za razvoj turizma danas su neuporedivo povoljniji. I nekad su, doduše, na istom mjestu bili kanjoni Morače, Tare, Mrtvice, visoki vrhovi okolnih planina i prekrasna jezera - „gorske oči“ , prašuma Bjelasice, pored Perućice u Bosni i Hercegovini i Pušće u Poljskoj, jedina u Evropi. Sada, međutim, postoje uređeni skijaški tereni, hoteli i moteli za ugodan boravak, putevi i staze koji sve ljepote čine pristupačnim.
Ponuda je raznovrsna; može da zadovolji ukuse i potrebe starih i mladih, onih kojima je do spokojstva i onih koje vuku čari avanture i uzbuđenja.
Reke Morača i Tara u mnogo čemu pa i klimatski određuju svojstva kolašinskog kraja. Jadransko more od Kolašina je vazdušnom linijom udaljeno samo 80 kilometara, a usmerenost sliva Morače ka jugu omogućava prodor mediteranskog klimatskog uticaja preko Skadarskog jezera i kroz kanjon Platije.Ovo dejstvo izmenjene mediteranske klime sve je slabije ukoliko se ide ka gornjim tokovima Moračinog sliva ali se tu oseća a naročito u dolinama.
Bogatstvo biljnog sveta stvara pogodne uslove za opstanak životinja. Starosedeoci Biogradske gore su srne, vukovi, lisice, kune, vidre, lasice, zečevi, veverice i medvedi. Došljaci su jeleni i košute a prolazni divlje svinje. Ptičiji svet na ovom prostoru zastupljen je sa oko 150 vrsta među kojima su orao krstaš, jastreb, mišar, veliki tetreb, patka gluvara...Od 350 vrsta insekata posebno su zaštićeni šumski mravi, jelenak, nosorožac, leptiri. U rekama i jezerima sreće se više vrsta pastrmke.One su u jezerima posebno zaštićene.
Druga zona podvrgnuta je takođe strogoj zaštiti tla, voda, biljnog i životinjskog sveta, pejzažnog ambijenta, ali je dozvoljena ispaša stoke sa tim da se održi pašnjačka vegetacija. Ovde su moguće intervencije u odnosu na stara i obolela stabla i postoje šire mogućnosti za razne rekreativne aktivnosti. Treća zona namenjena je raznim vidovima turizma, proizvodnji zdrave hrane, lovu i ribolovu, pčelarstvu, prikupljanju lekovitog bilja.Postoje tvrdnje da je na području Nacionalnog parka prisutna vegetacija cele Zemljine severne hemisfere. Poznati naučnici navode da je ovde do sada registrovano oko dve hiljade vrsta i podvrsta viših biljaka od kojih je svaka peta endem balkanskih prostora. Da bi se sačuvali i za naredne vekove i milenijume u Biogradskoj gori posebno su zaštićeni bor krivulj, tisa, planinski javor, žbunovi brukentalije i likopodijuma, blagajev jeremičak, jablan...
Kolašinsku opštinu na najlepši mogući način sa najbližim susedima, a to su opštine Andrijevica, Berane, Bijelo Polje i Mojkovac, povezuje Nacionalni park Biogradska gora koji se zahvatajući centralni deo planine Bjelasice, proteže između reka Tare i Lima. Zajedno sa okolinom, ovo je izuzetno značajno klimatsko, hidrogeološko i ekološko čvorište Crne Gore i Balkana. Tu se nalazi i jedna od tri u Evropi sačuvane prašume sa stablima drveća starim i do četiri veka, visokim i preko 45 metara, sa obimom i do 150 centimetara. Za Biogradsku goru utvrđena su tri stepena zaštite. U prvoj zoni je prašumski rezervat koji se prostire na oko 1600 hektara. Tu je zabranjeno sve što može da naruši spontani život prirode. Ovaj prostor koristi se za naučna istraživanja i određene obrazovne-kulturne i turističko-rekreativne aktivnosti.
Vrhovi planina u kolašinskom kraju ustremljeni su ka nebu. Sa Jablanovog vrha na Sinjavini, 2203 metra iznad mora, pogled seže ka Durmitoru, Bjelasici, Komovima. Snegovima sa svojih padina visoke planine napajaju mnogobrojne reke, rečice i potoke koji se poput kristalnih ukrasa probijaju između brda i, hvatajući zrake sunca, planinama i nebu služe poput ogledala. Morača teče na jadransku stranu a Tara svoje vodeno bogatstvo usmerava ka dalekom Crnom moru. U kolašinskoj opštini Tara je tiha i krotka ali zna da pomahnita u vreme obilnih kiša i naglog topljenja snegova. Ona nastaje spajanjem dveju rečica – Veruše i Opasanice. Morača predstavlja najveću pritoku Skadarskog jezera. Ona izvire na nadmorskoj visini od 975 metara. U kolašinskom kraju njene pritoke su Koštanica, Sjevernica, Trnovička reka, Javorski potok i Slatina, sa leve a Mrtvica, Ibrištica, Ratnja i Požanjski potok, sa desne strane.
Jadranska drumska magistrala za prohodnost koristi arterije kolašinskog kraja Taru i Moraču. Ona sa morem povezuje Beograd, Čačak, Užice, Prijepolje, Bijelo Polje, Mojkovacč a Budvu, Cetinje, Podgoricu sa crnogorskim zaleđem i Srbijom. Na svim mestima gde priroda dozvoljava, s Jadranskom magistralom se povezuju druge saobraćajnice. Na Ribarevini priključuju se putnici koji dolinom Lima stižu od Plava, Andrijevice, Berana, Rožaja. Od Kolašina uz Taru ka Mateševu, put ide prema Trešnjeviku i Andrijevici i dalje ka Lijevoj Reci. Od magistrale, više lokalnih makadamskih puteva vode nebu pod oblake – ka moračkim, rovačkim i prekobrdskim selima, pri čemu se nekima od njih stiže i do katuna na planinama. Najbliži aerodrom u Podgorici udaljen je od Kolašina 75 kilometara.
Iako među visokim planinama, kolašinski kraj je pristupačan i saobraćajno dobro povezan sa bližom i daljom okolinom. Od mora je udaljen je udaljen stotinak kilometara pa su ovdašnje klisure za one koji dolaze iz kontinentalnih krajeva na neki način kapije za prolaz na južni Jadran. Željeznička pruga Beograd – Bar, jedinstvena atrakcija sa mostovima koji preskaču planine, nad ponorima iznad kojih zastaje dah, uključuje ovo područje u sistem balkanskih i evropskih željeznica. Kolašinska stanica na Dulovinama od centra udaljena je nepuna dva kilometra. Da pruga ne bi napuštala svoju nebesku trasu, gradu nije mogla prići bliže. Od Kolašina pa sve do Male rijeke, dvadesetak kilometara pred Podgoricom, voz prolazi kroz planine i više od polovine pruge vodi kroz tunele.
Kolašinski kraj ograđren je grebenima i vrhovima Sinjavine, Javorja, Semolja, Kape moračke, Maganika, Štavnja, Ostrvice, Komova, Ključa i Bjelasice, što ga čini izrazito planinskim i bogatim onim lepotama i izazovima koje pružaju visoke planine i izuzetno raznovrstan reljef. Kanjoni pred kojima staje dah, lednička jezera, planinski vrhovi viši od 2000 metara, mnogobrojni izvori, guste šume, prostrani pašnjaci, krečnjačke zaravni – riznicu pejzaža čine beskrajno bogatom, neponovljivom i u svakom trenutku na novi način uzbudljivom.
Opština Kolašin nalazi se u središnjem delu kontinentalne Crne Gore.Prostire se na površini od 897 kvadratnih kilometara u gornjim i srednjim tokovima Tare i Morače. Slivovi ovih reka čine dve prirodne celine, po prostranstvu podjednake, prostorno bliske, ali znatno različitih svojstava. Za područje u slivu Morače karakterističan je veliki nagib terena. Gornji deo doline ove reke pruža se do ulaska u kanjon Platije. Deo kolašinske opštine u slivu Tare na većoj je prosečnoj nadmorskoj visini a ima više manjih dolinskih proširenja među kojima su Kolašinska terasa, Lipovska dolina, Trebaljevo, Donja i Gornja Tara i doline više pritoka.
